I nije to bila jedna mitska utakmica, već dvije. Uz to još i epske i lirske, u samo tri dana i na jednom takmičenju: fudbalskom turniru u programu Olimpijskih igara 1952. U Helsinkiju. Iako su obje odigrane u Tampereu.
Bilo je to četiri godine nakon Rezolucije Informbiroa. Protivnici, u osmini finala, bili su Titova Jugoslavija i Staljinov SSSR. Ovi prvi u vjerovatno najjačem sastavu ikad za života SFR Jugoslavije: Beara, Stanković, Crnković, Čajkovski, Horvat, Boškov, Ognjanov, Mitić, Vukas, Bobek i Zebec.
Vodili su tog 20. jula 5:1, pa 5:2, a onda je čuveni Bobrov dao tri gola i izjednačio. Igrali su se produžeci, ali bez golova, da bi nova utakmica bila zakazana za 22. juli.
Glatko su je dobili 3:1, golovima Mitića, Bobeka I Čajkovskog.
Reprezentativci SSSR-a iste su se večeri vratili brodom u Lenjingrad, a rezultat te utakmice u toj je državi objavljen tek naredne godine, i to nakon Staljinove smrti.
Od čuvenih jedanaest, nažalost, više niko nije na ovom svijetu.
A to što je Jugoslavija 1952. izgubila u finalu od Mađarske nije toliko ni važno, bili su tada najjači na svijetu. Ali i Jugoslavije je, jer je dobila Sovjete koje smo svi zvali Rusi.
