Opsada Sarajeva, najduža opsada jednog glavnog grada u modernoj historiji, završena je prije 30 godina, 29. februara 1996. godine. Opsada je trajala 44 mjeseca, od 5. aprila 1992. do 29. februara 1996.
Grad je bio pod stalnom artiljerijskom vatrom Vojske RS-a, odsječen od svijeta, što je rezultiralo smrću više od 11.000 ljudi i teškim razaranjem urbane infrastrukture.
Na Sarajevo je svakodnevno ispaljivano prosječno 329 projektila, ukupno oko 50.000 tona artiljerijske municije, dok su snage VRS kontrolisale okolna brda i držale grad pod opsadom.
Građani su preživljavali bez struje, vode i grijanja, izloženi snajperskoj vatri i stalnom riziku od smrti. Tunel spasa, dug oko 800 metara, širok oko jednog i visok 1,5 metara, iskopan 1993. godine ispod piste sarajevskog aerodroma, predstavljao je jedinu vezu opkoljenog grada sa spoljnim svijetom.
Tunel je omogućavao dopremanje hrane, lijekova i druge neophodne robe, a kroz njega su evakuisani i ranjenici.
Međunarodni krivični tribunal za bivšu Jugoslaviju (MKSJ/ICTY) kasnije je utvrdio da je nad civilima u Sarajevu vođena dugotrajna kampanja terora. Građani su često ubijani dok su čekali u redovima za vodu, hljeb ili dok su se kretali ulicama. Tribunal je naglasio da “nije postojalo bezbjedno mjesto u gradu”.
Za ratni zločin opsade Sarajeva pravosnažno su osuđeni: komandant Sarajevsko-romanijskog korpusa VRS (1992–1994) Stanislav Galić na doživotni zatvor, njegov nasljednik Dragomir Milošević na 29 godina zatvora, te politički i vojni lideri Republike Srpske Radovan Karadžić i Ratko Mladić, između ostalog i zbog opsade Sarajeva.
